Om mijn leven te leven wie ik in essentie ben, diende ik stap voor stap te doorvoelen, te kijken en te ervaren wat was. Aanvaarde ik dat donker, donker mocht zijn en licht, licht. Door het donker te omarmen en daar helemaal in te zijn werd ik letterlijk tot stilstand gebracht. Met alle ongemak, zwaarte, familiepijn. Van generatie op generatie op generatie. En werd gescheiden-pijn letterlijk stil zijn. Kon ik niet meer vluchten in zaken buiten mezelf, maar mocht ik op pad in het vinden van de uitweg. Te vinden door te kijken diep naar binnen in mijzelf. En steeds een laagje dieper. Dieper dichterbij wie ik in essentie ben. Ben ik dankbaar en trots op mijn gegeven leven. Ben ik trots dat ik, Miranda (1980), de dochter van Dick Volkerink en Dini Visscher mag zijn. Als tweede in de lijn geboren, vorm ik samen met mijn beide broers, ons gezin van herkomst. Vorm ik mijn eigen gezin in gescheidenheid, met houden van. In dankbaarheid en trots op onze drie kinderen.
Door de opleidingen van Maarten Oversier, Ela ter Veld, Evelien Hogeweg en drs. Marleen van der Hout heb ik veel ervaring met het werken aan zelf ontwikkeling.
Ervaar nieuwe perspectieven en krijg de kans om met nieuwe denkers in gesprek te gaan.
